Niemand wil een auto kopen die er op het eerste gezicht prima uitziet, maar dan toch kapotgaat zodra je hem van de parkeerplaats rijdt. Of het nu gaat om een defecte motor of slechte remmen, deze rampen kunnen je voor grote financiële problemen stellen. Hoe kun je deze nachtmerrie dan voorkomen? Een slimme eerste stap is om auto’s te vermijden die vanaf het begin al slecht ontworpen of gemaakt zijn. Om je daarbij te helpen, hebben we een lijst samengesteld met de slechtste auto’s aller tijden, zodat je die miskopen kunt vermijden en je zuurverdiende geld niet verspilt aan een bittere ervaring.
De Chevy SSR uit 2004 was alleen maar voor de show
De Chevy SSR, kort voor “Super Sport Roadster”, beloofde spanning, maar stelde teleur. Ondanks zijn strakke, retro-geïnspireerde ontwerp deed de SSR zijn naam geen eer aan. Achter de glanzende buitenkant ging een auto schuil die gebukt ging onder zijn eigen gewicht, in combinatie met een ondergemotoriseerde motor die nauwelijks sportieve prestaties leverde. Critici bestempelden hem al snel als traag en inspiratieloos, als een misverhouding tussen stijl en inhoud. Hoewel zijn uiterlijk de aandacht trok, bezegelde zijn zwakke prestatie zijn lot. Niet lang na zijn introductie verdween de SSR stilletjes in de autogeschiedenis.
De Chevy SSR uit 2004 was slechts een showmodel
Niemand vond de Pontiac Aztek leuk
De Pontiac Aztek kreeg al bij de onthulling flinke kritiek. Autoliefhebbers hadden al snel kritiek op het ontwerp, vooral op de vreemd gevormde voorkant, die volgens velen niet echt samenhangend was. Het gebruik van kunststof voor de carrosserie versterkte de scepsis nog meer en riep twijfels op over de veiligheid en duurzaamheid. Toen Pontiac de uitrusting en de prijs van de Aztek bekendmaakte, was het lot van de auto bezegeld. Consumenten waren niet bereid om extra te betalen voor de matige prestaties en het inspiratieloze ontwerp, waardoor de crossover gedoemd was te mislukken.
Niemand vond de Pontiac Aztek leuk
De Mustang II was een grote mislukking
Ford omarmde het concept van de Pinto enthousiaster dan je misschien had verwacht, en paste het toe bij de ontwikkeling van de Mustang II. Dit model was ontworpen als coupé met de rijdynamiek van een roadster en weerspiegelde daarmee de filosofie van de Pinto. Maar net als de Pinto kampte ook de Mustang II met flinke tekortkomingen, waaronder een zwakke motor. Bij zijn debuut werd hij door critici minachtend bestempeld als de ‘AMC Gremlin voor de arme man’, een vergelijkbare auto die ondanks betere prestaties geen succes wist te worden. Achteraf gezien was de vergelijking met de Gremlin bepaald geen compliment.
De Mustang II was een grote misstap
De Lincoln Blackwood verdween in minder dan een jaar
Wie herinnert zich de Lincoln Blackwood nog? Deze ongewone samenwerking tussen Lincoln en Ford, die in 2002 op de markt kwam, moest de luxe pick-uptruck opnieuw definiëren. Hij schoot echter zo volledig zijn doel voorbij dat de consumenten hem ronduit afwezen, waardoor hij na minder dan een jaar uit de handel werd genomen. Het voertuig zelf was weliswaar niet fundamenteel gebrekkig, maar de ontwerpkeuzes – zoals achterwielaandrijving en een luxueus interieur – voelden in een pick-up volkomen misplaatst aan, waardoor hij moeite had om zijn doelgroep te vinden.
De Lincoln Blackwood verdween binnen een jaar
De Lamborghini LM002 sloeg nergens op
De eerste fout die Lamborghini maakte bij de ontwikkeling van de LM002 was de aanname dat klanten een luxe supersportwagen met offroad-eigenschappen wilden. In eerste instantie stelde het bedrijf het prototype ‘Cheetah’ – een vroege versie van de LM002 – ter beschikking aan het Amerikaanse leger. Het is echter moeilijk voor te stellen dat iemand een Lamborghini koopt om over modderige paden te rijden. Toch hield Lamborghini vast aan zijn visie en produceerde tussen 1986 en 1993 382 van deze high-end terreinwagens. De LM002, ook wel de „Lamborghini-truck“ genoemd, is een uniek hoofdstuk in de geschiedenis van het merk.
De Lamborghini LM002 sloeg nergens op
De AMC Pacer uit 1975 was geweldig voor beroepschauffeurs
De AMC Pacer
uit
1975 slaagde er niet in om het lot van de American Motor Company te keren. De Pacer kwam op de markt op het hoogtepunt van de kleine-autoboom in de jaren ’70 en viel op door zijn grootte en zijn zuinigheid. Maar zodra je achter het stuur zat, werden zijn zwakke punten al snel duidelijk. Critici wezen al snel op zijn slechte prestaties en lastige rijgedrag, waardoor hij niet bepaald ideaal was voor de gemiddelde forens die op zoek was naar een veilige en betrouwbare auto. Hoewel hij misschien wel spannende raceautoliefhebbers aansprak, was hij niet geschikt voor alledaagse bestuurders die gewoon heen en weer naar hun werk wilden rijden.
De AMC Pacer uit 1975 was geweldig voor beroepschauffeurs
De Maserati Biturbo heeft de reputatie van het merk verpest
In het begin van de jaren 80 ging Maserati, onder een nieuwe eigenaar, aan de slag om een ‘betaalbaardere’ sportwagen te ontwikkelen, om zo het bereik van het merk te vergroten. Het resultaat was de Biturbo, een auto die vaak wordt gezien als de oorzaak van Maserati’s terugtrekking uit de Amerikaanse markt in 1991. Ondanks zijn controversiële reputatie bleef Maserati de Biturbo tot 1997 in het buitenland produceren. De langverwachte terugkeer van het merk naar de VS vond plaats in 2002 met de introductie van de Maserati Spyder voor een prijs van 89.000 dollar. Dit luxemodel betekende een keerpunt voor het bedrijf, want er kwamen al meer dan 800 voorbestellingen binnen – een opmerkelijke prestatie voor een high-end auto – nog voordat hij op de markt kwam.
De Maserati Biturbo heeft de reputatie van het merk verpest
De Cadillac Fleetwood was de koning van het ongemak
De Cadillac Fleetwood waar we het hier over hebben, werd van 1976 tot 1996 geproduceerd en heeft zich nooit echt kunnen doorzetten op de markt. Hoewel hij 20 jaar lang werd gebouwd, had de auto een slechte reputatie omdat hij afsloeg, schokte en vervelende geluiden maakte. De naam “Fleetwood” werd al sinds 1935 door Cadillac als voorvoegsel gebruikt. Het verwees naar auto’s met een langere wielbasis dan de DeVille en de modellen uit de 62-serie. In 1996, het laatste productiejaar, produceerde Cadillac slechts 15.109 auto’s, minder dan de helft van het aantal uit 1993.
Screenshot 26-01-2025 17:18:39
De Ferrari Mondial 8 was nooit voorbestemd voor grote dingen
De Ferrari Mondial 8, die van 1980 tot 1982 werd geproduceerd, kreeg al snel de reputatie een van de meest problematische modellen van Ferrari te zijn. Er deden geruchten de ronde dat de elektriek van elke auto wel eens was uitgevallen – een bewijs van zijn problematische reputatie. In 1983 werd hij vervangen door de Mondial QV. Interessant genoeg kreeg de Mondial 8 bij zijn introductie niet overal kritiek. De eerste recensies omschreven hem als „indrukwekkend“ en „respectabel“. Maar toen de eigenaren hem aan een grondige test onderwierpen, werden zijn zwakke punten overduidelijk. Achteraf gezien waren de gebreken zo ernstig dat Time Magazine hem later uitriep tot de achtste slechtste auto aller tijden.
De Ferrari Mondial 8 was nooit voorbestemd voor grootse dingen
De Cadillac Cimarron had de autofabrikant bijna de das omgedaan
In 1982 introduceerde Cadillac de Cimarron – een auto die al snel een symbool van mislukking werd. Het doel van GM was om Cadillac op de markt voor kleine auto’s te introduceren, maar in plaats daarvan zetten ze bijna de hele toekomst van het merk op het spel. Ook al is Cadillac vandaag de dag nog steeds een vaste waarde in het luxesegment, staat de Cimarron bekend als een waarschuwend voorbeeld van misstappen in de autogeschiedenis. Er zijn maar weinig auto’s die zo slecht werden ontvangen dat ze een iconisch merk dreigden ten val te brengen, maar de Cimarron kwam daar gevaarlijk dichtbij. Gelukkig kon GM het ondenkbare voorkomen en Cadillac weer op het juiste spoor krijgen.
De Cadillac Cimarron had de autofabrikant bijna geruïneerd
De iconische Chevy Bel Air is eigenlijk een flop
Hier is een gewaagde bewering: de iconische Chevy Bel Air, vooral de modellen uit 1955-57, zou wel eens een van de meest overschatte auto’s kunnen zijn die ooit zijn gebouwd. Hoewel deze modellen vaak romantisch worden verheerlijkt, ontbreekt het ze aan originaliteit. Chevrolet heeft in feite een standaard auto-ontwerp uit de jaren ’50 genomen en dat in massa geproduceerd, waarbij ze vertrouwden op het prestige van het Chevy-logo om hun reputatie op te krikken. Dat zou een verklaring kunnen zijn waarom hij meer aanzien geniet dan hij verdient. Toegegeven, de prestaties van de Bel Air waren redelijk, maar qua ontwerp en innovatie had hij weinig bijzonders te bieden. Die drie productiejaren zou Chevy misschien liever vergeten!
De iconische Chevy Bel Air is eigenlijk een flop
De Trabant was het Oost-Duitse antwoord op de Kever van Volkswagen
Toen de Berlijnse Muur werd gebouwd, was Duitsland verdeeld in twee landen: West-Duitsland en Oost-Duitsland. In het westen bloeide Volkswagen dankzij het fenomenale succes van de Kever. In Oost-Duitsland wilden ze niet afhankelijk worden van westerse producten en ontwikkelden ze hun eigen auto: de Trabant. De Trabant liet echter veel te wensen over, omdat hij een aantal basisfuncties miste die de meeste automobilisten onmisbaar vonden. Hij had geen veiligheidsgordels, geen brandstofmeter en geen toerenteller, en om te tanken moest je zelfs de motorkap openen. Onnodig te zeggen dat hij ver achterbleef bij de verwachtingen!
De Trabant was het antwoord van de DDR op de Kever van Volkswagen
De Ford Pinto is legendarisch slecht
Je mag je gelukkig prijzen als je te jong bent om je de
Ford
Pinto te herinneren – een auto die berucht is als een van de slechtste die ooit is gebouwd. De Pinto werd op de markt gebracht als de toekomst van de kleine auto’s en leek aanvankelijk veelbelovend, want hij bood goede prestaties en een degelijk brandstofverbruik. Hij kreeg echter al snel een beruchte reputatie om een veel verontrustender reden: hij had de neiging om te ontploffen. Dat is geen overdrijving. De Pinto werd berucht omdat hij bij een kop-staartbotsing in vlammen opging vanwege een ontwerpfout in het brandstofsysteem. In plaats van het probleem op te lossen, gaf Ford er de voorkeur aan om kosten boven veiligheid te stellen en de slachtoffers een schadevergoeding te betalen, in plaats van de fout te verhelpen. Uiteindelijk dwong de rampzalige erfenis van de Pinto Ford ertoe de productie stop te zetten, waardoor hij zijn plek in de geschiedenis van de auto-industrie definitief veiligstelde.
De Ford Pinto is legendarisch slecht
De Morgan Plus 8 reed op propaan
De Morgan Plus 8 van de Britse fabrikant Morgan wordt vaak gezien als de redder van het bedrijf. De auto was echter niet zonder zijn eigenaardigheden. In de VS werd hij omgebouwd voor gebruik op propaan, om te voldoen aan de strenge emissievoorschriften van die tijd. Het resultaat? Een merkbaar traag rijgedrag, waarbij het bij een snelheid van 30 mijl per uur eerder voelde alsof je de auto bij 60 mijl tot het uiterste dreef.
De Morgan Plus 8 reed op propaan
De Smart Fortwo was te lastig om mee om te gaan
In drukke steden, waar parkeerplaatsen schaars zijn, zijn de Smarts erg populair. Dankzij hun compacte formaat passen ze in de krapste parkeerplekjes, en hun indrukwekkende brandstofzuinigheid maakt ze tot een praktische keuze voor het stadsverkeer. Comfort is echter niet hun sterkste punt. Neem bijvoorbeeld de Smart Fortwo: met de motor achterin en het koelsysteem vooraan kunnen hete zomerdagen voor de passagiers ondraaglijk worden. Dit terugkerende probleem met de verwarming en de koeling bleek een groot nadeel voor incidentele kopers, wat uiteindelijk leidde tot een sterke daling van de verkoopcijfers en het merk gevaarlijk dicht bij het faillissement bracht.
De Smart Fortwo was te heet om mee om te gaan
De Peel Trident spreekt voor zich
De Peel Trident is een auto die alle conventies aan zijn laars lapt. Toen hij in 1964 op de British Motorcycle Show werd gepresenteerd, was hij bedoeld als ‘tweezitter voor af en toe’, een eigenzinnig alternatief voor bestuurders die op zoek waren naar iets unieks. Maar in 1966 stopte de Peel Engineering Company met de productie van dit ongewone autootje. Hoewel de productie maar kort duurde, leeft de legende van de Trident voort. Zijn mythe trok zelfs de aandacht van Jesse James bij Monster Garage. Hij probeerde de Trident aan te passen door hem uit te rusten met een motorfietsmotor en een nieuw frame. Helaas mislukte het experiment en eindigde het ermee dat James de auto live op tv vernielde, waardoor de Trident een symbool werd voor innovatie en spektakel.
De Peel-Trident spreekt voor zich
De Chevy Vega werd uitgeroepen tot ‘Auto van het Jaar’ voordat zijn vele gebreken aan het licht kwamen
De Chevy Vega werd bij zijn debuut door velen geprezen en kreeg zelfs de prestigieuze titel ‘Motor Trend Car of the Year 1971’. Die veelbelovende start werd echter al snel overschaduwd door talrijke problemen waarmee de auto te kampen had. Het model uit 1971 stond berucht om zijn roestgevoeligheid, veelvuldige betrouwbaarheidsproblemen en aanzienlijke constructie- en motorgebreken, waardoor het een nachtmerrie werd voor de eigenaren. Ondanks de pogingen van GM om de Vega te redden met ontwerpverbeteringen en terugroepacties, was de schade aan zijn reputatie onherstelbaar. Uiteindelijk stopte de productie van de Vega met het model uit 1977 en liet hij een blijvende smet achter in de geschiedenis van GM.
De Chevy Vega werd uitgeroepen tot ‘Auto van het Jaar’ voordat zijn talrijke gebreken bekend werden
De Triumph TR7 was een onderhoudsnachtmerrie
De Triumph TR7 reed van 1974 tot 1981 op de wegen van de Verenigde Staten en het Verenigd Koninkrijk – althans, dat was het plan. Door vertragingen in de productie werd de officiële marktintroductie uitgesteld tot 1975 in de VS en 1976 in Groot-Brittannië – een eerste teken van de uitdagingen die in het verschiet lagen. De eerste modellen hadden last van betrouwbaarheidsproblemen, waardoor de TR7 een onverwacht dure sportwagen werd. Toen er in 1980 een vernieuwde versie op de markt kwam, waren veel van die problemen opgelost en begon de auto een aantal liefhebbers voor zich te winnen. Helaas was de schade aan de reputatie van de auto al aangericht en was het grote publiek inmiddels verder geëvolueerd.
De Triumph TR7 was een onderhoudsnachtmerrie
De Chevrolet Chevette kwam te laat op het feestje
De
Chevrolet
Chevette was geen mechanische mislukking – hij was gewoon het slachtoffer van een ongelukkige timing. Toen Chevrolet de kleine auto liet ontwikkelen, zat Amerika midden in een energiebewust tijdperk, waarin consumenten de voorkeur gaven aan kleinere, zuinige auto’s. Maar toen de Chevette op de markt kwam, was het tij gekeerd en werden grotere auto’s steeds populairder. Oorspronkelijk had Chevrolet gerekend op 275.000 verkochte auto’s, waarvan 150.000 importmodellen, maar in 1976 werden die verwachtingen gehalveerd. Ondanks deze aanvankelijke uitdagingen groeide de Chevette eind jaren zeventig uit tot de best verkochte kleine auto in Amerika. Helaas was zelfs dit succes niet genoeg om haar voortbestaan op de lange termijn te verzekeren.
De Chevrolet Chevette kwam te laat op het feestje
De Ford Edsel beloofde te veel
In de marketing geldt de gouden regel: beloof niet te veel en maak je beloften wel waar. Helaas heeft Ford met de introductie van de Edsel-sedan precies het tegenovergestelde bereikt. De Edsel, die werd aangeprezen als de ‘auto van de toekomst’, stelde de consumenten teleur, want velen vonden hem niet overtuigend en te duur. Het resultaat? Een klinkende flop. Tegenwoordig is de naam ‘Edsel’ synoniem geworden voor ‘commerciële mislukking’ – een bittere ironie, als je bedenkt dat hij vernoemd is naar Edsel B. Ford, de zoon van Henry Ford. De Edsel werd maar heel kort geproduceerd, tussen 1958 en 1960, en blijft een afschrikwekkend voorbeeld in de annalen van de autogeschiedenis.
De Ford Edsel werd zwaar overschat
Laat je niet misleiden door de film: de DeLorean DMC-12 was een mislukking
De DeLorean DMC-12 werd een cultureel icoon dankzij zijn hoofdrol in de film Back to the Future uit 1985. Hoewel zijn futuristische ontwerp en filmische roem de verbeelding van het publiek prikkelden, wordt de auto zelf vaak gezien als een dure teleurstelling. De DeLorean staat bekend om zijn voortdurende elektrische problemen, die de betrouwbaarheid ondermijnen, en kampt bovendien met onvoldoende vermogen en een matige bouwkwaliteit. Ondanks deze tekortkomingen heeft de DeLorean nog steeds een grote schare fans. In 2016 kondigde DMC in Texas aan 300 replica’s te gaan produceren, wat de blijvende aantrekkingskracht van dit gebrekkige, maar legendarische voertuig bewijst.
Laat je niet misleiden door de film: de DeLorean DMC 12 was een mislukking
De Saturn ION had veel problemen
De Saturn ION, die op het GM Delta-platform is gebaseerd, werd tussen 2003 en 2007 door Saturn verkocht. Een van de meest opvallende problemen was de automatische versnellingsbak, die last had van ‘schokkerig schakelen’ – een onregelmatig schakelpatroon dat veel bestuurders onzeker maakte. Dit probleem was vooral merkbaar bij het terugschakelen op een helling, waarbij het loslaten van het gaspedaal een schokkerige beweging veroorzaakte. Daarnaast had de ION nog met andere problemen te kampen, zoals veelvuldige versnellingsbakstoringen, sleutels die vastzaten in het contactslot en een vreemd probleem waarbij de motor niet uitgeschakeld kon worden. Het is geen verrassing dat GM de ION in 2007 uit de productie haalde.
De Saturn ION werd geplaagd door problemen
De PT Cruiser was een knipoog naar het verleden
Alles wat oud is, wordt op een gegeven moment weer nieuw – zo luidt een gezegde. Met die filosofie bracht Chrysler de PT Cruiser op de markt, een auto in retrostijl die moest inspelen op de nostalgie. Helaas zag de autofabrikant één cruciaal element over het hoofd: de prestaties. De PT Cruiser had het moeilijk om de interesse van de consument te wekken, omdat kopers zich aangetrokken voelden tot een moderner ontwerp en betere functionaliteit. Rond dezelfde tijd probeerde Ford de Thunderbird nieuw leven in te blazen, maar de reacties waren net zo lauw.
De PT Cruiser was een knipoog naar het verleden
De Fiat Multipla uit 1998 was op zijn zachtst gezegd verwarrend
Toen Fiat in 1998 de Multipla op de markt bracht, waren de consumenten in de war. Hij werd gepromoot als minibusje en moest de traditie van de Multipla-naam voortzetten, maar in plaats daarvan werd hij een misstap voor het merk. Het grootste probleem? De Multipla uit 1998 was gewoonweg verwarrend. Het ontwerp leek wel een lappendeken van niet bij elkaar passende ideeën, alsof Fiat verschillende auto-ontwerpen had samengevoegd en maar op het beste had gehoopt. Het resultaat was een auto die noch logisch, noch esthetisch aantrekkelijk was. Het is geen verrassing dat er in het jaar van zijn debuut maar 426 exemplaren werden verkocht, waardoor hij de reputatie kreeg een van de vreemdste auto’s van zijn tijd te zijn.
De Fiat Multipla uit 1998 was op zijn best verwarrend
De Davis D-2 Divan uit 1947 is nooit van de grond gekomen
Alleen in Hollywood kon een autobedrijf zoiets vreemds bedenken als de Davis D-2 Divan. Dit ongewone, zogenaamd futuristische voertuig was het idee van de Davis Motor Company, gevestigd in Zuid-Californië. Gelukkig – of misschien ook wel gelukkig maar – is hij nooit op de markt gekomen. De eigenaar van het bedrijf, die berucht was om zijn dubieuze zakelijke praktijken, had de vraag naar de auto flink overschat. Gefrustreerde investeerders, die het beu waren te wachten op rendementen die maar niet kwamen, trokken zich uiteindelijk terug en lieten zowel de D-2 Divan als het bedrijf zelf ten onder gaan.
De Davis D 2 Divan uit 1947 kwam nooit van de grond
Niemand wist in welke richting de Zundapp Janus keek
De Zündapp Janus uit 1958 is zonder twijfel een van de meest bizarre auto’s die ooit zijn gebouwd en heeft een unieke plek verdiend in de autogeschiedenis – en in onze nostalgische harten. Het ontwerp is ronduit excentriek: als de voor- en achterdeuren openstaan, is het bijna onmogelijk om te zien welke kant de voorkant en welke de achterkant is, en dat maakt juist zijn onmiskenbare charme uit. De Janus is ontwikkeld door een motorfietsfabrikant die de automarkt wilde betreden en moest een gedurfde indruk maken. Om zich te onderscheiden van de massa, hebben de ontwerpers zowel voor- als achterdeuren aangebracht – een even raadselachtig als fascinerend kenmerk. Wat ook bijdroeg aan zijn onconventionele aantrekkingskracht, was dat de topsnelheid slechts 50 mijl per uur bedroeg – een rustig tempo dat perfect is voor iedereen die het leven graag rustig aan doet.
Niemand wist in welke richting de Zundapp Janus keek
Consumer Reports had een hekel aan de Suzuki Samurai
Ondanks zijn trouwe schare fans kreeg de Suzuki Samurai in 1988 flinke kritiek van Consumer Reports, toen het tijdschrift hem ‘gevaarlijk onveilig’ verklaarde voor het verkeer. Consumer Reports ging zelfs zo ver dat ze op basis van hun bevindingen een terugroepactie voor het voertuig eisten. Later bleek echter dat het tijdschrift zijn testmethoden had aangepast om de kans op koprolongevallen te vergroten. Ondanks deze onthulling heeft de reputatie van Suzuki zich nooit meer helemaal hersteld van de heftige reacties uit het publiek. In 2012 had het bedrijf zich volledig teruggetrokken uit de Amerikaanse automarkt.
Consumer Reports had een hekel aan de Suzuki Samurai
Chevy had genoemd moeten worden in het citaat uit 1980
De Chevrolet Citation was begin jaren tachtig een veelbelovende concurrent op de markt voor kleine auto’s. Met meer dan 800.000 verkochte exemplaren in het eerste jaar beleefde hij een succesvol debuut en werd hij in 1980 zelfs door Motor Trend uitgeroepen tot Auto van het Jaar. Als opvolger van de ongelukkige Nova had Chevrolet hoge verwachtingen van de Citation. Die hoop werd echter al snel de grond in geboord toen Consumer Reports de auto bestempelde als gevaarlijk slecht ontworpen. De kritiek betekende een zware klap voor de reputatie van de auto en zorgde ervoor dat de verkoopcijfers kelderden. In 1985 stopte Chevrolet stilletjes met de Citation en maakte daarmee een einde aan zijn korte en turbulente carrière.
Chevrolet had voor de Citation uit 1980 vervolgd moeten worden
De Plymouth Prowler had echt veel te weinig pk’s
De Plymouth Prowler was, net als veel auto’s uit de jaren 90, nooit bedoeld om de status van klassieker te bereiken. Hoewel het ontwerp een eerbetoon was aan het gouden tijdperk van de hot rods, miste hij een cruciaal element dat deze auto’s juist typeerde: de pk’s. Onder de motorkap leverde de 3,5-liter V6-motor van de Prowler een bescheiden 250 PS, wat achterbleef bij de verwachtingen voor een auto met zo’n gedurfde styling. In 1999 werd het vermogen licht verhoogd naar 253 PS, maar de optie voor een handgeschakelde versnellingsbak ontbrak nog steeds – nog zo’n belangrijk onderdeel voor autoliefhebbers. In 2002 stopte Chrysler met de productie van de Prowler en liet daarmee een fascinerend, maar weinig overtuigend hoofdstuk in de autogeschiedenis achter.
De Plymouth Prowler had een belabberd te zwakke motor
Een driewielige auto… Wat kan er nou misgaan?
De Reliant Robin, een kleine auto gemaakt door het Engelse Reliant Motor Company, is de op één na populairste glasvezelauto van het land. De Robin staat bekend om zijn eigenzinnige ontwerp en zijn beruchte driewielige opzet, en heeft de reputatie snel om te kantelen. Hoewel hij in Groot-Brittannië een zekere bekendheid verwierf, sloeg de Robin in de Verenigde Staten nooit aan en liet hij Amerikaanse automobilisten vaak perplex achter als ze voor het eerst een Robin zagen. De auto werd beroemd in een aflevering van Top Gear, waarin presentator Jeremy Clarkson hem herhaaldelijk in bochten liet kantelen – een dramatische stunt die, zoals later bleek, opzettelijk in scène was gezet.
Een driewielige auto… Wat er allemaal mis kan gaan
De Dodge Omni speelde een grote rol in de autogeschiedenis
In 1977 stond Chrysler op het punt failliet te gaan. De introductie van de Omni betekende echter een keerpunt, want deze kleine hatchback blies de noodlijdende autofabrikant bijna in zijn eentje nieuw leven in. Ondanks het verkoopsucces was de Omni allesbehalve een geweldige auto. Consumer Reports beoordeelde hem als „onaanvaardbaar“ en noemde zijn slechte wendbaarheid als reden, terwijl Time Magazine soortgelijke kritiek uitte. Daarop voerde Chrysler een aantal aanpassingen door om de zwakke punten van de auto te verhelpen. Maar ondanks de problemen kochten klanten de Omni massaal. Tussen 1977 en 1990 produceerde Chrysler bijna drie miljoen van deze hatchbacks en versterkte daarmee zijn onverwachte invloed op de opleving van het bedrijf.
De Dodge Omni speelde een grote rol in de autogeschiedenis
De Ambassador uit 1968 betekende het einde voor AMC
In 1968 bracht AMC de Ambassador-limousine op de markt en schreef daarmee geschiedenis als eerste Amerikaanse auto die standaard was uitgerust met airco. In de verwachting dat er veel vraag zou zijn, voerde het bedrijf de productie op. De realiteit bleef echter ver achter bij de verwachtingen. Deze versie van de Ambassador kampte met technische gebreken, en een van de eerste modellen kreeg van Consumer Reports de vernietigende beoordeling „Onaanvaardbaar“. Dat was een zware klap voor de reputatie van AMC als onafhankelijke autofabrikant, en de gevolgen van deze mislukking bleven nog lang voelbaar. In 1988 culmineerden de problemen van AMC in de overname door Chrysler, wat het einde van de onafhankelijkheid betekende.
De Ambassador uit 1968 brengt AMC ten onder
De Elcar was echt een raadsel
Het Italiaanse bedrijf Zagato, dat bekend staat om zijn samenwerking met Alfa Romeo en Aston Martin om adembenemend mooie auto’s te bouwen, sloeg met de eigenzinnige Elcar – een elektrische microauto die in Europa bekend staat als de Zele – een andere weg in. In tegenstelling tot Zagato’s gestroomlijnde automobiele meesterwerken was de Elcar van glasvezel allesbehalve een visueel succes. Hij werd alleen geproduceerd tussen 1974 en 1976 en had het moeilijk om consumenten te overtuigen met zijn beperkte mogelijkheden: een bescheiden topsnelheid, een actieradius van slechts 10 mijl bij temperaturen onder de 40 graden en een lange oplaadtijd van acht uur. Het is geen verrassing dat de Elcar zich niet op de markt wist te handhaven.
De Elcar was echt een hoofdschudder
De vreemd uitziende Aston Martin Lagonda
De jaren 70 waren ongetwijfeld een fascinerend decennium, en maar weinig auto’s weerspiegelen de excentriciteit ervan zo goed als de Aston Martin Lagonda. Deze vierdeurs luxe sedan, die in 1974 werd geïntroduceerd, werd tot 1990 door de gerenommeerde Britse autofabrikant Aston Martin geproduceerd in een oplage van slechts 645 exemplaren. Ondanks zijn exclusiviteit en zijn ambitieuze ontwerp bleef de Lagonda ver achter bij de verwachtingen vanwege zijn astronomische prijs en zijn mechanische tekortkomingen.
Bloomberg Businessweek riep hem uit tot een van de „50 lelijkste auto’s van de afgelopen 50 jaar”, terwijl Time Magazine hem opnam in zijn lijst van de „50 slechtste auto’s aller tijden” en zo zijn slechte reputatie nog eens benadrukte. Time noemde hem bovendien een mechanische „ramp“ en benadrukte dat zijn futuristische elektronische dashboard baanbrekend had kunnen zijn – als het maar echt had gewerkt. De Aston Martin Lagonda blijft een vreemd overblijfsel uit een gedurfd, maar gebrekkig tijdperk in de autogeschiedenis.
De vreemd uitziende Aston Martin Lagonda
Veel mensen zeiden “bah” tegen de Yugo GV
De Yugo heeft de beruchte reputatie een van de slechtste auto’s te zijn die ooit in de VS zijn verkocht. In een beoordeling van Autotrader staat het er ronduit: “Het is algemeen bekend dat de Yugo een van de slechtste auto’s is die ooit in de Verenigde Staten zijn verkocht.” De kleine auto’s, gemaakt door het Joegoslavische bedrijf Zastava Automobiles, waren in de Amerikaanse autogeschiedenis vaak het mikpunt van spot. Vooral het GV-model, dat in de VS werd verkocht, wordt bijzonder geminacht. Het stond op talloze lijstjes van de „slechtste auto’s uit de geschiedenis”, onder andere bij Car Talk en Time Magazine, en geldt als symbool voor slecht design en slechte techniek.
Veel mensen zeiden „Bah“ tegen de Yugo GV
De Citroën Pluriel werd omschreven als een “theepot op wielen”
De Citroën Pluriel, een in Frankrijk geproduceerde minicabrio, kreeg flinke kritiek van Top Gear Magazine en werd omschreven als “ongeveer net zo nuttig als een theepot van chocolade”. Het tijdschrift noemde hem bovendien een van de “13 slechtste auto’s van de afgelopen 20 jaar” In de recensies worden steeds weer de talrijke tekortkomingen van de Pluriel benadrukt, waaronder technische storingen, een matig rijgevoel en een ontwerp dat vaak als goedkoop wordt afgedaan. Uiteindelijk stopte Citroën in juli 2010 met de productie van de Pluriel en maakte daarmee een einde aan de problematische productiefase.
De Citroën Pluriel werd omschreven als een “theepot op wielen”
De Mirage van Mitsubishi biedt niet meer dan een basisuitrusting
De bekende Japanse fabrikant Mitsubishi introduceerde de Mirage voor het eerst in 1978. Na een productiepauze kwam het model in 2012 weer op de markt. Dat de productie is doorgegaan, betekent echter niet per se dat de kwaliteit goed is. US News heeft de Mirage uit 2019 zonder omwegen beoordeeld: “De Mitsubishi Mirage uit 2019 behoort tot de onderkant van de klasse van kleine auto’s. Hij is weliswaar betaalbaar, maar de trage acceleratie, het ruwe rijgedrag, de goedkope materialen in het interieur en de oncomfortabele stoelen doen flink afbreuk aan de aantrekkelijkheid van de Mirage.”
De Mirage van Mitsubishi biedt niet meer dan het hoogstnodige
De Trabant staat bekend als ‘bougie met dak’
De Oost-Duitse autofabrikant VEB Sachsenring Automobilwerke Zwickau produceerde van 1957 tot 1990 de legendarische Trabant. De Trabant, die vaak ‘bougie met dak’ wordt genoemd, neemt een unieke plek in de autogeschiedenis in. Ondanks zijn bescheiden ontwerp heeft hij een trouwe schare fans onder autoliefhebbers opgebouwd en is hij nog steeds een gewild verzamelobject. Volgens Wikipedia miste de Trabant uit 1980 veel basisfuncties: geen toerenteller, geen richtingaanwijzers, geen brandstofmeter, geen veiligheidsgordels achterin en geen externe tankklep. De bestuurder moest zelfs benzine en olie handmatig onder de motorkap mengen. Luxe? Niet echt – maar dat maakt juist deel uit van zijn charme.
De Trabant staat bekend als een bougie met een dak
De totaal vergeten Renault 10 uit 1967
De Franse Renault 10 met motor achterin en airco was in de jaren zestig super populair in de Verenigde Staten. Het model uit 1967 betekende echter een keerpunt, omdat het vanwege problemen met het rijgedrag en de remmen alom als een teleurstelling werd beschouwd. In dat jaar testte The Enthusiast Network de Renault 10 en concludeerde: “Een ernstig minpunt dat we ontdekten, is de gevoeligheid voor wind. Zelfs het aanpassen van de bandenspanning deed niets af aan de instabiliteit.” In 1971 werd de productie van de Renault 10 stopgezet.
De volledig in de vergetelheid geraakte Renault 10 uit 1967
De Mercedes CLA is geldverspilling
Als je aan Mercedes-Benz denkt, denk je waarschijnlijk aan hoogwaardig vakmanschap – vooral als je aan de hoge prijzen denkt. De CLA, die als goedkoper model wordt aangeboden, voldoet echter niet aan de bekende normen van het merk. In zijn eerste testrapport over de CLA stelde Consumer Reports vast: “Deze coupé-achtige sedan is zeker fascinerend, maar de vraag is of een goedkopere auto, die de traditionele Mercedes-kwaliteiten naar beneden haalt, dit gewaardeerde merk verwaterd.” Sinds zijn debuut staat de CLA bijna elk jaar op de ‘Worst of’-lijst van het tijdschrift.
De Mercedes CLA is geldverspilling